Nederland  |   België  |   Overige

• Info
• Pers
• Vacatures
• Contact

Rik Hoet

Interview met Rik Hoet

 

Vicaris Rik Hoet is als vicaris ondermeer verantwoordelijk voor oecumene en interreligieuze dialoog. Eerder was hij professor bijbeltheologie en exegese, en nationaal directeur van Missio. Hij behartigt de samenwerking met het bisdom Antwerpen n.a.v. 16 oktober.

Je was onmiddellijk bereid tot samenwerking, hoe kwam dat?

Omwille van het ‘goede doel' van jullie werking. Namelijk rechtvaardig omgaan met geld; geld gebruiken waarvoor het eigenlijk dient. Concreet door mensen de financiële middelen ter beschikking te stellen zodat zij niet langer in armoede moeten leven. Ik stel vast, nog onlangs op de bisschopsraad, dat ook bij beleidsmensen in de Antwerpse kerk er een gevoeligheid is voor deze materie.

 

Je bent ook persoonlijk Oikocredit goed gezind, je bent ondermeer zelf aandeelhouder geworden.

Ik heb grote sympathie voor Oikocredit omdat het een vorm is van samenwerking tussen kerken; maar vooral omwille van de inzet voor armen in het Zuiden. Wat ik belangrijk vind is dat ‘geven uit medelijden' wordt overschreden. De kredieten geven armen kansen om economische activiteiten te ontwikkelen en dragen zo bij tot een structureel rechtvaardige economie.

 

Je hebt een lang verleden in de theologie, dan is een voor de hand liggende vraag ‘is er een link met de Bijbel"? 

Het is eigenlijk iets dat doorheen heel de Bijbel terug komt. Neem het project van het Jubeljaar (Lev 25), waarin het bezit moet herverdeeld worden, beginnend met het beschikbare land. Zodat niemand tekort heeft maar heeft wat hem of haar toekomt.

Verder zijn er teksten als: "Is in een of andere stad van het land dat de Heer uw God u schenkt, een van uw broeders tot armoede vervallen, dan moet u niet hard zijn voor uw arme broeder en uw beurs niet voor hem dichthouden. U moet die integendeel wijd openen en hem alles lenen wat hij tekort komt" (Deut 15,7-8). Binnen de bijbelse visie is geld niet iets wat mij toekomt. Het is niet iets wat ik verdiend heb en waar ik dus recht op heb. Wij hebben geen recht op een stuk van de wereld of van de rijkdommen van de wereld omdat we het ‘verdiend zouden hebben', maar omdat God in zijn liefde wil dat wij gelukkig leven zonder iets te kort te komen. Ook al hebben wij soms hard gewerkt om "onze kost te verdienen", dan nog blijft al wat we hebben en zijn, een geschenk. Is het leven zelf ons niet immers ‘gegeven (cf. 1Kor 4,7)? Geven aan anderen is niet alleen een kwestie van medelijden maar ook van rechtvaardigheid. Elkeen heeft recht op genoeg om van te leven en niemand heeft het recht om meer te bezitten. Wat je meer hebt dan wat je nodig hebt, is gestolen van wie tekort heeft. Dat hebben vele Kerkvaders vaak herhaald. Het gaat om een rechtvaardige herverdeling van de beschikbare middelen.

 

Binnen de kerk en vele katholieke middens men wel bereid is om te geven, te schenken,... maar investeren in ontwikkeling... dat lijkt minder evident?

Als je als Kerk vertrekt van het bijbelse principe ‘dat ons leven ons gratis geschonken is', dan moet de kerk daar ook de eerste getuigen van zijn. Dat doet zij door gratis te geven: "Voor niets hebben jullie gekregen, voor niets moet je geven" (Mt 10,8b). In het bijbelse visioen zal het rijk Gods uiteindelijk een wereld zonder geld zijn, omdat geld niet meer zal nodig zijn. Zoals binnen een gezin wordt er alles gedeeld zoals in de eerste gemeenschap van Jezus' leerlingen ( Handelingen 2,44 en 4,32).

Maar in de samenleving vandaag is geld een erg belangrijk instrument. Als kerk en als gelovigen maken wij daar deel van uit en is onze opdracht er mee voor te zorgen dat die economie zo rechtvaardig mogelijk is, dat geld ethisch gebruikt wordt.

Ik heb zelf in Congo gezien hoe dankzij kredieten mensen de kans krijgen om niet langer te moeten bedelen, maar dat ze zelf initiatief nemen en zo zelfs zelf bijdragen tot de economie.

 

Je zei eerder dat je het oecumenische aspect van Oikocredit belangrijk vindt. Wat is voor jou het belang van oecumene?

Oecumene is voor mij een opdracht die we krijgen vanuit het evangelie zelf. Maar eenheid betekent niet dat we allemaal hetzelfde moeten worden, dat we op dezelfde manier zouden moeten bidden, samenkomen, spreken.... Zelfs het beeld van God kan verschillen, als we maar delen in dezelfde gezindheid, namelijk dat ‘God Liefde is'.

Het gaat erom dat we samen het Rijk Gods trachten waar te maken. Oikocredit biedt ons een heel concrete mogelijkheid om samen te werken aan een meer rechtvaardige wereld. Dat signaal moeten dat wij als christenen over de kerkgrenzen heen aan de samenleving geven.

 

Oikocredit wil ook personen, groepen, uitnodigen om na te denken over het duurzaam / ethisch gebruik van hun geld. Hoe kijk jij daar naar?

Ik vind het erg belangrijk dat wij christenen, maar ook de kerk en kerkelijke organisaties, hierover nadenken en bewust handelen en ons niet enkel laten leiden door de vraag: ‘wat brengt mijn geld op?'

Ik ben dan ook blij dat de bespreking van jouw vraag, naar samenwerking met Oikocredit, op de Antwerpse bisschopsraad uitgemond is in een gesprek rond ethisch beleggen en de rol en plaats van de kerk en christenen daarin. Er werd beslist om dit punt verder op de agenda te houden. Aan de Antwerpse Commissie Rechtvaardigheid en Vrede werd gevraagd hieromtrent een advies uit te werken. Mgr Bonny heeft tevens aan het IPB de vraag gesteld ‘ethisch beleggen / duurzaam investeren' ook als aandachtspunt op hun agenda te plaatsen.